Home  Letėrsi Poezi Me lazdro duart- Mensur Spahiu
|
|
Me lazdro duart- Mensur Spahiu |
|
Mensur Spahiu
Më lazdro në duar
kërkon atë që s’mund ta jap,
dridhem më pas, përse s`ta fal?!
… dridhem çast në çast,
edhe përse ta fal!
kur t’më coptosh si akullin, të lutem,
vetëm një çast harro vetveten për mua,
e më lazdro në duar,
fytyrë, buzë, gojë e stetor 2005, Toronto
Ç’të thoja më shumë!?
dimri është dimër, të thoja,
plot ngricë, dëborë e acar.
dhe në verë të thoja, kujdes!
dielli i saj mund edhe të djeg.
nguteshe e nguteshe, vrapoje
në acarin e dimrit e diellin e verës,
mes njerëzve shpejtoje, nxitoje…
njerëzit si dimëri të ngrijnë
si dielli në verë ata dhe të djegin…
sikur të doje të provoje ngrirjen,
djegien prej tyre, shpejtoje e shpejtoje.
ç’mund të thoja më shumë, pëllumbi im?!...
dhjetor 2005, Michigan
* * *
në rini qëndroja me të moshuar,
të dukesha ashtu i burrëruar
në këtë moshë, në mesjetë,
të rinjët largohen prej meje.
mbase jam mplakur e shumë shëmtuar?!...
Ç’ fal më shumë?!
britën bukurie afron, syrin madhon, huton,
mjegulluar godet, ngarkon dhimbje gjoksit.
kurorë mëngjese prilli rrëshqet,
shkon e vjen yllsuar majë gishtash.
mundimshëm sy e gishta njëherësh mbyll.
dridhëron, brenda dhe rrethë meje dritson…
vetveten e shtrydh, e shtrydh… shkurtohem
në inat dashurie gjunjas bie…
ç`farë më shumë të fal t’mos më grryejnë dhimbjet?!
t’më mbuloj dritë e syve me burim tek shpirti!...
14 dhjetor, 2005
|
|