Atëdheu peshon sa një ofshamë ,
Kur pas le shtëpinë,

Sa një ëndërr në fund të botës
Kur mendjen edhe dorën shtrinë
Të kapësh majat që ke pare,
T’i marrësh udhët krejt në grusht,
Pastaj të kthehesh si dikur
Mbi kroje t’i mbështetësh buz’t
Edhe të çlodhësh, duke u lodhur
Ngarkuar qiellin përmbi shpinë
Pastaj të bëhësh Prometeu
Të marrësh hopa Shqipërinë
T’ia lësh fëmijës tënd të mirë,
Si më të shtrenjtin xhevahir
Kjo fjalë në shqip t’i thuash është
At’dheu yt, bir!


Shqipëria


Le të na puth dielli,
Dielli të na i çelë sytë
Atëdheu ynë le t’i zgjatë krahët
Të na i ngroh ëndrrat
Dhe të na marrë në gji
Mua, ne dhe ty!

……

Pemët me gishta të akullt
Me lotë të ngrirë në sy
Veshtrojnë nga qielli dhe luten
Për mua, për ne dhe për ty.

………………

Rrugët me gjurmët tona
Të pafshira,
Presin të shkelim mbi to,
Duke përsëritur përsëri,
Se na duan
Mua, ne dhe ty.

……..

Majat, më të larta bëhën
Dhe shkëmbinjët syhapur
I shohin vëtëtimat e shpirtit tonë,
Që vetëndizen e bëhën fli,
Për mua, për ne dhe për ty.

……..

Shqipëria bëhët më shumë Shqipëri
Në një shpend gjigand,
Që pushon në qiell
Yjet do të ndizen,
S’do të ketë më re
Shqipëria na pret
Mua, ty dhe ne!


Patriotizëm

S’di për të satën herë
Me “vrau” fjala “ Patriot”
Këtu, në diasporë!
Sa ishim në Atëdhe,
Pak e përdornim këtë fjalë.
Atje njerëzit, vraponin
E vrapojnë,
Duke menduar se punonin
për vete, të kthyer ne
heronjë mitik,
të lidhur me tokën
ku rilindin çdo ditë…

Në të vërtetë,
Hymnin e Flamurit
Dhe lutjet më të
Rëndësishme i thonin,
Duke e levizur diellin
Nga lindja në përëndim
Dhe, duke fjetur me
Kokë në duar
Hynin e dilnin në
Atëdheun e tyre
Pa e ditur se po bënin
Patriotizëm!
Ndryshe këtu, larg
Kufinjve te Tij.
Na shkrep të jemi Patriot?
Një stemë në xhaketë,
Një flamur në makinë
Me fjalën turqisht “ komb”
Vrapojmë të dukemi
Dhe dukemi të zgjohemi
Me një fjalë të re
Dhe bëhëmi të gjithë
Me nga një Atëdhe!

Pastaj flasim për
Bëmat tona,
Ose duam të tjerët të
Flasin për ne
E blejmë patriotizmin,
Pagujam aq pak
Për pak zë!
Dhe, pasi t’i mbushim
Xhepat e mendjes,
Jemi të zotët
Të “heqim” kokën nga supet
Për ty , Shqipëri!
A nuk është ky patriotizëm
I veshur veç në zi?!


S’do të mbajë më kravatë


Vellon e kësaj nate ma bën të zezë,
Një kravatë e përflakur, sytë m’i ka zënë.
Një shqiponjë e frikësuar, mes për mes
Gjoksit të një vrasësi, don të ik prej aty!
Në qafën e hajdutit injorant, mashtruesit të pafytyrë
Është lidhur aq fortë, në nyjen gordiane,
Sa vetëm sopata e zgjidh.
At’herë?! Le t’u themi fytyrzez’ve, spiunëve,
Hafijeve, të pamoralëve tipik, gangsterëve me kravatë;
Lëreni ditën të jetë ditë,
natën mos e nxini më shumë.

Unë, s’do të mbaj më kravatë!



G i s h t a t


( Një mikut tim biznesmen )


I njohuri im, një biznesmen
Më këshilloi një të dielë,
Që nuk e dinte se ia vlen
Më shumë një fjalë e pathënë!

“ Ruaj gishtat!”-ai më tha
sa m’dha dorën u largua.
Një kërcënim ai më la
Ashtu n’të ikur, duke shkuar!

Që mos t’i prekja unë hafijet
Dhe të mos shkruaja kurrë për ta
Kjo ish këshilla dhe arsyet,
Që biznesmeni dor’n më dha!

Se po i “dhimbej” dora ime
Se mos një ditë i bie mbi krye
Se zinte gjumi nga ca shkrime,
Që udhëtojnë përjetësive!

Edhe pse hiqej i lumturuar,
Edhe pse sytë i zbardhëllonin,
Ekranesh ishte reklamuar,
Sikur shumë gjëra i mungonin!

Ta kish të paktën një diplomë,
Ta themelonte një gazetë,
Do kishte dhënë një million,
Që t’i sajohej një portret!

Se do të vdes i ziu një ditë,
Paratë e tradhëtojnë dikur,
E mua do m’jetojnë gishtrinjtë,
E mendja s’do më plaket kurrë!


Mars, 11.2007



“ Për Atëdheun”


I venë kollaret kuq e zi,
I lyjnë flokët në të zezë.
Disa të tjerë për thjeshtësi
I mbajnë këmishat pa mbërthesë!

Se s’u del kohë nga punë e rëndë
Ne rastorant a në fabrikë
Dhe kollaristët “avokatë”
I “ mbrojnë” shqiptartë nga padrejtësitë!

Këta fakirë shumë të lustruar,
Të veshur spicë, pa asnjë cent
Me pamje për t’u mëshiruar
Hartojnë projekte që s’i bëjnë!

Edhe pse shkollën nuk e kanë
Dhe s’dinë asgje n’avokati,
Do bëhën edhe historianë,
Do marrin çmim në letërsi!

Dhe ti njeriu që s’i njeh
Do jemë dhe unë , ndoshta me ty
Që u besojmë ca mendjezive,
Që kanë me qindra histori!

Ti kallais këta lesh kalesha,
Një dorë mjeshtri shumë e fortë,
Që në kazanat me genjeshtra
Të mbytën e mos dalin dot!

K’ta prototipa të së keqës,
Atëdheun nuk e kanë asgjë.
Të ulur në themel t’gënjeshtres
Shqiptarë u duhen edhe më!

Tu bëjnë ca çeshtje, t’i padisin
E veç t’u rrjepin ca dollarë,
E t’i përkthejnë, t’i delendisin
T’i kthejnë nga erdhën, sa më parë!

Se për Atëdheun bëjnë shumë
Dhe për shqiptarët prap dhe më,
Me ca dredhi i venë në gjumë,
U thonë se bëjnë ata çdo gjë!

Sikur këta janë diplomatë,
Politikanë të klasit të parë,
Se kanë miqë ca avokatë,
T’i japin vetes ca dollarë!

Pa le ndonjë koneillanist, 1)
Sikur punon n’Shtëpi të Bardhë
Dhe rrinë gjithnjë me kongresist
Dhe mik e ka çdo senator!

Të jep këshilla politike,
Se si mund t’bëhët në Atdhe
Dhe struket në mbarim t’çdo dite,
Si struci kokën fut në dhe!

S’shikojnë të gjorët se ku janë
Dhe rendin pa asnjë mandat,
As veten s’mund ta përfaqësojnë,
Le më të përfaqësojnë shqiptar’të!

Mars, 2007

1) Coney island = resorant të klasit të ultë.
( Shqiptimi është koneilland )


“ Pëllumbi “

S’ia kam idenë
Se si mund kthehet
Një korb i zi
Në pëllumb të bardhë.
Që pendët e korbit
Të shkruajn pa bojë,
mund të ndodh!

Edgar Allen Po
Nuk e shkroi
Korbin për t’i
Ngjarë pëllumbit
Dhe askund
S’e përmendi
Emrin Pëllumb.
Por, mesa duket,
Për inat të tij
Një miku im
U “pëllumbëzua”,
Duke i vënë vetes,
Një mbiemër oriental,
Me fletë prej korbi.
Që t’i dalë ëndrra
Dhe keqësia e zezuar,
Dhëntë Zoti
Të mos e nxi më shumë mbiemrin.

Korbi, te korbat e gjet’ vendin!

Maj 2007


Zë i shitur

Këto ditë pa ngjyrë, s
'di si t’i thuash mëngjesit me mjegull,
ditës që dremit e, vetëm shijëzon sëmundje,
smogun që na zë nuhatjen e së keqes,
pastaj drekën me një picë në vrapim,
duke rendur pas ngjyrës së zërit,
pas detit te syve dhe rrathëve blu e zi
poshtë tyre, që pagjumësia e përflakur
u ka dhënë një rimel intersant
nga brënda bebeve të syrit,
që aq shumë i ngjan një loje pa fjalë,
që vjen e të ngjitet, ashtu
dalë e nga dalë!

Zëri që më vjen prej aq larg,
më duket se udhëton me një flakë blu,
që digjet në një qiri gjigand
në majën e qiellit, duke pergjakur përreth
gjithë yjet..
Zëri ka ngjyrë dhe, në prekje,
sikur udhëton rrotullueshëm,
në një përndezje pa fund
ndaj, ngjyrat e natës janë pak për zërin tënd,
më thuaj të lutem, në këtë kohë çalamane,
ku, dhe pse të dhëmb?

Nuk prish punë në të dhemb
ndonjë stuhi pëshperitëse,
që nuk thuhet!
Për mua do bërë përjashtim.
Nëse ka ngjyrë të zezë zëri yt,
Të bardhë ka zëri im!

Më thuaj, si t'ua prish ngjyrën këtyre netëve
të dala boje,
të flisje me gojën tënde, ti do ma thoje!

Prill 2007


Burrni e rrëzuar


Përrenjë të rrëmbyeshëm më vijnë para syve,
me trungje të thyer, si fjalë të dehura,
pa degë, pa gjethe, pa rrënjë, pa sythë
dikush paska gjurmuar te di më shumë për lisat,
t'i shtoj përfytyrimit një fytyrë hënore të dylltë,
duke vetëkërkuar anën e dyshimtë...
ngacmueshëm me zhukasin grenza brenda kokës,
gjarpërinj me sillen nëpër këmbë, duke më vështruar,
në vend të më pickojnë mua, pickojnë vetën
dhe vetëhelmohen pa e kuptuar.
pastaj u duhet të mbyllen, si djalli në shishe
për t'u kthyer në antihelmin e vet....
u bu bu ç'po heqin këta gurë të shkretë..
të gjithë përplasen me ta e bëhën copë
dërmohen në fortësinë e tyre
e nuk i thyjenë dot....
shohim të përplasen fjalët,
pa u menduar, pa u gdhendur, që nuk dalin nga truri,
veç nga goja…
Ndaj na duhet një penë prej druri
t’u vijë hakut këtyre
hajvanëve, që kanë humbur
çdo virtyt prej burri!

Erdha


Erdha, ti s'më pe
hënën e kisha ngarkuar në kurriz.
Tek zbrisja lehtë qiellit pa re,
një rrufe më ndau përgjys’
gjysma ime ishe ti
një fushë e blertë e
mbjellur me agrume.
Të pashë, s'të fola,
të preka me buze te dora
qielli u kthye mbrapsht
dhe ne u gjendëm në kupen e tij
sofiane.
Krejt papritur u zgjove
me mundim, të ngjisje
pjerrnajat qiellore,
nuk munde, rreshqite, më thirre
të lutem, ty, Zotit tim të përmbysur,
që diellin e harrove në honet
pafund të imagjinatës
“puthma dorën dhe, më zër përdore,
se, vetëm ashtu do të mund
t'i ngjis hapsirat qiellore!”
Ndërsa ti, mbajë hënën mbi kurriz,
derisa të palosësh o i zi,
se gjunjët nuk janë shkallët për te dielli,
ai nuk pranon njerëz pa dashuri....
eh o i zi, o i ziiiiiii
hëna të bën natë e, nata s'të jep sy”....


Edhe njëherë

më duket vetja budalla,
me try lily, me tra la la
me qiell e hënë e ku ta di
me natë me sy, me fjalë pa sy
e nuk ankohem prap e prap,
se jam pa ty, veten s’e jap,
se unë i hypi vetëtimës,
imagjinatës budallaqe
e fluturoj mbi oqeane
me zjarrin, që më zbret në faqe,
me mendjen zgjuar
ditë e natë
me sytë që natën
e bëjnë dritë
e me thënjen proverbiale
"i mbyturi përherë të mbyt",
se jemi mbytur ne të dy
e shpëtimtari s'do të vi,
në fund të shpresës i rrëzuar
ai ëndrrën tonë e ka harruar...


Çmenduria e çmendur


një çmenduri që çmëndet,
sa herë degjon zërin tënd
malet ulen e ngrihen
e na rrëzohen në këmbë,
dielli është në të ikur
e kthehet përsëri
syri, një llamp e pafikur
që digjet si qiri
lumenjtë rrjedhin e rrjedhin
e krojet puthin token,
ofshama e luginave
po e çmendka botën!
thua të jemi ne,
apo ëndrrat tona
nesër një ditë me re,
do të jetë kur të zgjohna
mungesa e njëri tjetrit
do çmend ditën vetë
do të ngrihet shqiponja
të thërrasë mbi shkëmb:
o njerëz të këti globi,
largohuni nga kjo tokë,
se gjithë rruzullimi
ka dy njerëz,- thotë,
ata janë të çmendur,
janë të çmendur krejt,
tek secili jush
keni për t’i gjetë,
se është çmendur bota,
çmenduria vetë.
deti ka tallaze,
që i ngre në qiell,
dielli vjen e ulet
në gjoks të secilit,
thonë se është çmendur
histori e shkretë,
nuk ka më data,
muaj edhe vjet
dashuri e madhe
shekujt i ka djeg,
se gjithë bota rron,
vetëm në dy vetë.....

Në Krujë

Do të shkoj në Krujë me miken time.
Dikun do ndalemi të pimë një kafe,
pastaj do shohim diellin e përskuqur,
tek përshkon ngeshëm qiellin tonë të syve
e të zbres në faqe!

At'herë do na ndihmojë kështjella,
vetes t‘i ngjitemi deri në majë
nëpër gurët shkëmbor të gjoksit,
do të qaj!

U duket, çudi që lotët shkëmbor,
të rrokullisen si gurët e kështjellës së lashtë
e, dikun në këmbët e Kalasë
të na zërë dreka,
me miken bashkë!

Pastaj, eh pastaj,
do vizitojmë muzeun ndërplanetor
të njëri tjetrit,
ku do të bëhën betejat e nesërme
te gurrat e përgjakura të shkëmbit!

Atje do të pimë e do të pimë
në cicat e Kalasë moderne,
trimëri skenderbejane,
që unë dhe mikja e ime
e krijuam me mendje!

Më vonë, eh më vonë,
do na zërë gjumi në krahët e mbrëmjes,
të harruar kalldremeve dremitëse,
në gjirin e butë
të ëndrrës!

Dhe, ashtu do të rrimë,
si gurët e Kalasë ngjitur
deri në mëngjeset
që kurrë s'do të vinë
papritur!


Pa titull

( Gjysëm popullore )

kam një mollë, një portokall
kë të ha e kë të lë?
- ti më the…
kam një oqean me mall,
dhe s'më pyete për asgjë!
ti më the se nuk do vija
të fluturoja unë me ty
tej përtej reve të nxira
ngarkuar breshër e shi
por, unë erdha mikemira,
sepse fjala peshon rëndë,
për dy mollë, që të ka gjoksi,
unë i bie detit në këmbë…

Eh, kjo botë pa diell, pa hënë
kur të zihen sytë e zënë
verbëria nuk ka brirë
portokallja ime e mirë....

Malli

Nuk është mall nga ai që prekët,
Që shihet e ndjehet, me dorë a me gjuhë,
Nuk është send, që vishet e ngjishet,
Të rri ngushtë a gjatë, a lirshem të rri.
Eshtë diçka që nuk ka gjatësi, as vlerë,
Një yll vezullues, një hënë që nuk e kalon detin,
Eshtë hingëllimi i një kali, që ndjehët veç nga ai…
Nuk ka peshë që matet me kilogram a me ton
Nuk është gjë që leviz, nuk e sheh nga shkon
Por, peshën e njeriut mbart mbi kurriz,
Deri sa përkulet më shumë se në gjunjë…
Ai, në sy ka fytyrën e një tjetri, si pikturë të gjallë
Në zemër ka më shumë rrahje, sa dyfishi i saj
Çuditem si nuk bjen njeriu nga malli
Të rrëzohet, të mbesë, ashtu shtrirë mbi re,
Të mos ia dëgjoj njeri frymën, ti mbytet halli,
Ndoshta për një rresht, pse jo për një zë….
Për një fishkëllimë të erës mbi lisa
Për një bilbil, që këndon në të gdhirë dita,
Për fytyrën tënde të lemuar si prilli,
Për gjoksin tend, për duart, për buzët dhe sytë,
Për rrethimin tënd nga krahët e mi prej fryme.
Do desha me peshën e kësaj nate, të të mbyt!
Të të mbyt e ringjall, të ringjall e të mbyt,
Të pi një oqean, e të mos më duket një pike,
Ta kemë hapin një milje, njëmijë hapa ti bëj,
Ta kemë syrin sa dielli, në ëndrrën tënde të hy,
Ta hap derën pa zhurmë, të pazgjuar të gjëjë,
Pastaj, eh pastaj, moj e mira ime mirësi
Të të fshi lotët, të marrë udhën së mbrapshti
S’do mundem të kthej…….
At’herë? Më mirë s’po vi……

Mars 2006


Qirinj të ndezur gishtat e mi!


Një libër i vrarë,
I mbetur në vitin iks
Në një skelet përsonazhesh
Që qajnë
Harruar në humnerat thepisëse
Të trurit
Shpirtin ma mbajnë.
Ka vite që rruga më ka tretur,
Në përpjekje misterioze.
Udhët janë bërë të rrëshqitëshme,
Këmbët nuk zënë,
Shpeshëherë bie nën rrugë
E bëj të ngrihem,
E ngrihem të bëjë një punë,
Ashtu i vrarë, nga vrasja
I harruar askund!
E një libri
I harruar askund!
Mbështjellur në dhëmbjet e mia
Shfajësohem para rroposjes
Në rëndomësi torturuese,
Duke folur me muret
E jo me mendjen e strukur
Në fjalën “ Unë!”,
Që s’është emër njeriu,
As planeti,
Që s’është emër rruge
As qyteti.
Veç thjesht një përemer vetor
I vetës së parë,që krijimin
E quan punë të marrë!
Se, kompjuteri nuk është mendje
Dhe, asnjë komand se merr,
Pa mendjen dhe dorën time!
Ndaj u bie fytyrës së ditëve
Me perendimin e muzës ,
Netëve ua vjedh një orë më shumë
Të mbytëm në përgjumje,
Se gjumi mbetet fjalë e palidhur!
Eh Perëndimi im
Ik të pushosh në kapriçot e moshës
Pa fjalë, pa zjarr, pa dritë,
Aty ku qirinj të bëhën gishtrinjtë
Dhe nata i ndez për t’u lutur,
Para syve, që të shohin
Perëndinë e Perëndive,
Fuqinë e krijimit!


Udhëtim i pakthyeshëm

( Babait )
Gjyshja më kish thënë dikur se, para se njeriu te vdesë, shpirti i shkon gjithëkund ai ka shkelur. Para se fryma t’i soset dhe ajri t’i bëhët mal i rëndë, shpirti udhëton, gjithëkund mendja i ka shkuar.

U rrëzua Maji dhe lulet nga perëndimi u kthyen.
Këmbët nuk i bindeshin babait, as zëri, as dora, as syri
Në një ditë plot diell, përtej syve të tij
Nuk do të vij më nënta e këtij Maji!
Në ëndrrat e tua të palevizëshme,
qielli u shëmbë,
e Ti, nuk ishe me njerëzit që të rrethonin!
Besoj, se atëbotë ke qënë gjithëkund,
mendja dhe këmba të ka shkelur,
më larg se vështrimi symbyllur,
i përqafuar me malet, me shkëmbinjët e thinjur.
Në Kodrat e Kqia nuk të rrëshqiti syri,
aty ku dikur gjuaje derra të egër!
Në Lak të Rroshit e mbyte natën,
me një tufë pishash të ndezura,
duke i shpëtuar lukunisë së ujqërve.
E mbyte natën e tërbuar, si ariun putërbardhë,
që dikur, vëllait tënd, Nikollës i kishte rrëmbyer
xhaketën, me pagën e javës.
Në Suk Bukur mendoje i përqafuar me Qafën e Mertezës,
se ku do ti kaloje ditët, përtej së nesërmes!
Në Zepën vellore dhe me Lumin e Fanit,
pushove sytë dhe këmbët, në një bukuri magjepse,
duke vështruar nga Sangu!
Në Munellë u ule, si dikur këmbëkryq.
Me diellin rrëzuar mbi sy, zbrite me një frymë
shkallëve të Sukës së Gjatë, për të parë
vreshtat në fund të arës, dhe qershitë degëthara!
Krikzat ishin thyer e plakur, e hardhitë
po qanin për dorën tënde!
Në Shkallën e Mrizit nuk u ule të pushoje,
edhe se ajo të kishte falur jetën dikur,
se, te Mrizi i Madh
ishin mbledhur Zanat të të ringjallnin trupin.
Në Kodër të Krisë ( Kryqës) u ule dhe bërë kryq,
si përherë kur ngjitje atë majë.,
Atëherë, Përroi i Bardhë vërshonte teposhtë
gurëve te nuses, si nëna bijëve të saj, duke te thënë:
Mos kalo me këpucë, thellësitë këto vite janë shtuar!
Dhe ti, si një djalë i ri, je ngritur, pa i mbështetur
duart në gjunjë,
ke zbritur nga Kodra e Krushqëve,
aty ku Dom Nikolla zbriste me kalë të bardhë,
duke puthur Gurin e Madh, me nje puthje stërgjyshore,
( akoma mbi atë gurë ishin buzët e Gjyshit)!
Në çdo shtëpi u fute, ashtu si dikur, pa trokitur!
Te Çun Frroku të pritën nipat, pa të njohur,
në Kodër të Kuvendit i hodhe një sy kullës së Lal Prengës,
diku, në fund të katundit, Gjon Ndreca i binte fyellit,
në Lak të Drenit, me xhaketën krahëve, po zbriste si vetëtimë,
malli i këtyre udhëve, për gjurmët tua të bekuara!
Por, më kot, Ti po çmalleshe me shtëpitë, me dyert e
tyre prej guri!
Pastaj e kishin radhën udhët!
Nuk e di se ku pushoj fryma jote,
se duart tuaja kishin pushtuar krahërorin
dhe, sytë t’i kishte mbyllur zemra.
Shpirti ende udhëtonte,
duke sjellur imazhe të reja, si kulla të varura
në hapsirë.
Shpirtit tend i mungonin këmbët!
Në fund të një rruge, kishe ndalur vështrimin,
mbështetur mbi kryqin e trupit tënd,
në një mesditë të zjarrtë,
duke lëshuar lotë pa e kuptuar, se udhëtoje në një
kohë të ftohtë!
Një mbasdite gjunjëprerë, ia kishte prerë
krahët dhe fjalës,
E mua mezi më mbërriti një ofshamë nga ti:
Zëri yt akoma jeton në ajr,
në veshët e mi:
“ Dergoma një ftesë, se dua të vi!” 1)

1) Pak para se babai te ndrronte jete, ne biseden e fundit qe kisha me te i thashe:
- Ta dergoj garancine per te ardhur ne Amerike. “ Dergoma , - me tha,-se dua te vi!”


09 Maj 2005 - Gusht 2007