NJË E HËNË NË PARIS DHE MREKULLIA E SAJ

Më mungon
Diçka e imja

Edhe ty
Të mungon diçka tjetër

Jotja

Prej kohësh na mungojnë

Shtatori i Parisit
Dhe e hëna ime nismëtare
I ranë në sy
Një madami
E veçantë
Si ta kisha nxjerrë nga vargu

Poeti nuk është vetëm
Kaq
I foli edhe do fjalë tjera
Në gjuhen e saj

Madem
Ke sy qiellit i thash
Je krua që buron
Vrullshëm
Në zemër të vargut

Si zakon qe à te
Femrat e bukura
Kur të bien në sy artisti
Buzëqeshin
Me at sharmë
U afrua një hap
Prej meje
E nisi me m'pyet për
Artin tim e të saj

Çka kem përbotshëm
Ç'mendim do të ketë pasur
Da Vinçi kur e bëri
Monalizen
A mund të ketë takuar kë
Ma të madh se durimin
Për shembull
Si unë me ty

Punët e mëdha
Ndodhin rrallë po
Ndodhin

Një letër gjepi ja dhashë
Të shkruar shqip
Aty për aty
"Madam bëjë diç për hallin
tim e të vargut"

E mori ngadalë
E shikoj e s'kuptoj gjë
Veç
Më thuaj me gojë
Më tha

Pastaj
Pastaj krejt këngët e mia
I harrova


TUNGJATJETA

Në atdhe
Ku i ka hije gjithçka njerit
E ku bie e zgjohesh bukur
Në ëndërr të kam pa
Natën që shkoj
Vishe te Unë në dhomën tënde

Atje
Tek pika më e lartë e gëzimit
Ylli ku rritet e rritet e rritet
Në brendinë time tënden
E gjeta
Fijen e vargut
Dhe Jeton Kelmendin tue u nis
Për bjeshkë
Tue dashtë me ardhë te ti

Tungjatjeta

Sot e nesër
Po më duket janë larg
Vetvetes
Antiportret që ma zë fytyrën e saj
Fushave të syve të mi
Por dije
Një ditë do të vij
Të çmallem
Me ty e atdheun

Tungjatjeta


DRAMË

Akti i parë

Mbase
Dje tu dukë tepër shumë
Si s'tu kujtua
Ka i bie kufiri ndërmjet
Hidhërimit e gëzimit

Ku ti biem
Më për trup kësaj rruge
Kah dhe qysh

Akti i dytë

Mbase
Nesër do të jemi tepër pak
Dil te kroi i etjes
Priti
Tana ardhjet e hershme

Ajo që s'do të vijë
Fare
Është e imja

Akti i tretë

Dhe
Sot s'është ne orar askush
Blejë biletën për rrugëgjatën

Në çdo stacion të
Shkrimit
Do e gjesh nga një presje
Për ty
Nga një pikëpyetje për mua

ARDHJA JONË NË PERGAMEN

Ëndrrës time
Dhe zhgjëndrrës tënde
Atdhe
Nuk iu dihet

Zhurmës tonë
As heshtjes sate
S'iu besohet

Të nesërmes time
Sikur të pasnesërmes tënde
Ua kam frikën

VJESHTJANES

Dija hallin zhgjëndrrës
Kur s'ke çka të thuash
Mësohu të heshtësh
Hijshëm

Shtatit të kundërfjalës
Mos ia ke besën
Sot e në ditë të kiametit
Prej vetvetes ruaju

Të drejtë kam të himnizojë
Me emrin tënd
Dhe vjeshtën që të njoha
Me ligj të botës flasim nesër

FRYMA

Lazdruar kam qenë mbrëmë
Të kam ëndërruar
Më të bukurën e krejt netëve
Deri ku mundet me shkel këmba e njerëzimit

Sa herë që terret u nisnin për ëndërr
Doja të isha
Bardha që mbështjell trupin
Vjeshtës ia lidh të dyja këmbët
E bukur moj më e bukura e krejt njerëzimit

Nuk bëjnë as pesë pare fjalët më të fjalëta
Lazdrake
Pse s'bëhesh më e madhe
Se fryma
Me fry kah qielli im


RITET E SAJ

Në fund të fundit
Është një fillim tjetër
Dhe
S'ke ku shkon nën heshtje

Asnjë rrugë s'më qon tek ti
Më heret se sot
Perëndoj ylli im

Dhe aq më lartë që ngjitem
Aq më poshtë më shpien mjegulja

Me pas një dashuri të hajrit vKur s'tutesh nga asgjë
Nuk është turp me andrrua

Dhe këtë dije lum miku

Një qetë mundimesh
Dhe një mendim profetik
Verdallë
Më sjellin tek ti
Ani pse mbështjellësh në fjalen tënde
Ma bëjë nje cop vend
Tek poezia
Vjenë 2006



ARDHJA

E përcollen deri këtu
Nga frika e madhe nga vetëvetja

Dita e nata
E përcolen marshin e saj

Moren me të
Gjith ç'ishte për ardhje

Qe këtu e në fund të shkuarjes
Na pret një e paardhur


Dergoi per ALBDREAMS
M.Kelmendi  2007 

http://mardenak.blogspot.com/